همه چی عالی و در بهترین شرایط پیش می رفت...

تنها موضوع آزار دهنده آروغ هایی بود که بوی گند مشروب سر شب را یادآور می شد.

صدای موزیک بر ضربان قلبش می افزود و ریتم آن بر شتاب کوپه ی بدون سقفی که می راند...

هرچند داغ بود؛ اما بادی که صورت و موهایش را نوازش می داد حس خوشایندی ایجاد می کرد؛

انگار در جهنمی وسط قطب، تک و تنها سرگردان بود.

همین چند ساعت پیش بود که مست و سرشار از انرژی باهم می خندیدند و می رقصیدند؛ که ناخودآگاه

در آغوشش گرفت و به طور غیر منتظره ای لبهایش را بوسید و هر دو آنقدر فاز گرفتند که نفهمیدند چگونه

لخت در آغوش هم، گرمای تن یکدیگر را تمنا می کردند...

همه چیز خیلی سریع پیش رفت؛ که چشم هایشان همی بسته بود و در عرش،اوج لذت را تجربه کردند...

که ناگاه همانند اسب افسار گسیخته ای که در دره سقوط کرده باشد،

داغی فروکش کرد و بی حال شدند و سست و ناتوان...

سرخی خون بین پاهای دخترک و روی بدن خودش، اولین چیزی بود که نظر پسرک را جلب کرد...

نه حس کرد و نه فهمید که چقدر زمان گذشته است؛ فقط هنوز سعی داشت قضیه را هضم کند که

سرخی خون دوباره جلوی چشمش ظاهر شد...آخرین چیزی که پسرک دید.

فردا صبح؛ بخش اداری پزشکی قانونی:

- بدین وسیله مستی بیش از اندازه ی راننده، قبل از مرگ به علت واژگونی خودرو تأیید می گردد.

- بدین وسیله عدم بکارت قبل از مرگ به علت اقدام به خودکشی از طریق سقوط تأیید می گردد.

آنجا نوشتن این نامه ها یک روند معمولی و طبیعی بود؛ اما هیچ کس ندانست که علت مرگ پسرک عذاب

وجدان بود و تعرض ناخواسته به عشقش و علت خودکشی دخترک از دست دادن عشقش بود و نه بکارتش...

پی نوشت:

- اونچه که ارضا شدن جنسی رو خیلی مهیج می کنه، ناز و نوازشیه که آدم رو غرق در تمنا نگه می داره.

- با زورگیری و مرده خواری نمی توان قدر زندگی را دانست و از آن لذت برد.

- آنجا كه آزادی نيست، اگر نظر تو چیزی را تغییر می داد، اجازه نمی دادند که نظر بدهی. بفهم.

- من یه آشغالم، یه آشغال بازیافت ناپذیر.
  وسایلی که کاربرد ارزشمندتری دارند، آشغالشون هیچ کاربردی نداره.

- یکی از بهترین راه های مردن اینه که آدم رو با Snipe  بزنن...جون آدم باید ارزشمند یاشه...
  انقدر که چند نفر حرفه ای واسه کشتنش مأمور بشن...بعد هدفت بگیرن، صاف وسط پیشونیت...بنگ.

- اگه خوش شانس باشه؛ یه قطه شور از آب دریا، جدا میشه، بخار میشه، خالص میشه، به ابر می پیونده و
  بارون میشه. به زمین می ریزه، غنی میشه، میره تو یه بطری و می شه آب معدنی، یه نفر می خوردش و
  موقعی که به یاد بدبختی هاشه از گوشه چشماش می ریزه رو زمین...شور همراه با تلخی...
  اگه خوش شانس باشه.

- درسته که انتقام شیرین ترین غذای دنیاست؛ اما من نمی تونم پاچه ی یک سگ رو بگیرم.

- فرق است بین احمق بودن و کارهای احمقانه کردن.

- اگه حرف نمی زنم معنیش این نیست که تو برنده ای؛ گاهی سکوت می کنم تا بفهمی چه بی صدا باختی.

- وقتی هم فهمیدن ما اونی نبودیم که خیال میکردن، کیلومترها دور شده بودیم.

- وقتی طرف میگه باهات حال می کنم چون خیلی زبانت خوبه...خیلی خوشم ازت میاد تو یه برنامه نویس
  نابغه ای...خیلی چهرتو دوس دارم بهم آرامش میده...خیلی چیز و چیز...
  تو میدونی اینا این حرفا برای تو نیس.اینا ظاهرتو میبینن کسی نمیدونه تو دلت چی میگذره...
  وقتی دختره میخواد باهاش بمونی و تو بدون فکر میگی نه، دلیلش اینه...تو فقط یکیو میخوای که بخاطر وجود
  خودت بخوادت، نه کارایی که میکنی.

- قلب بعضي از آدم ها ؛ از فاحشه خانه هم بيشتر اتاق دارد.

- از یک سوراخ خارج شدن شادمانی ندارد؛ پس فرقی نمی کند روز تولدم کجا باشم.

- نویسندگی دقیقا همون لحظه ایه که بفهمی داری کس میگی ولی بازم جوهر رو حروم کنی و کاغذ رو سیاه.

-  این افراد با مهارت‌های ذاتی خویش، چنان ذهن مخاطب را درگیر مسائل مختلف می‌كنند كه فرد متوجه
   تغییر مسیر ذهنش نمی‌شود.

تا آگاهی بخشی آینده، چرندیاتتان فقط در این بخش پذیرفته می شود.

هروقت دخترش رو می دید که با چه محبتی نوه هاش رو به آغوش می کشه و قربون صدقه شون میره،

یاد اوایل زندگی مشترک خودش می افتاد و همسری که تو راه سفر به مشهد از دست داده بود.

مش رمضون آدم معتقد و با ایمانی بود...

افتخار می کرد که اول جوونیش، چند سال بعد از ازدواجش با خوشکل ترین و سوگولی ِ دخترای روستا،

سختی و مشقت سفر رو به جون خریده و پیاده به زیارت رفته بود.

اونهم تو سال های قحطی و گرسنگی رعیت...

اصلا زنش هم تو راه سفر از گرسنگی و ضعف مرد! ولی مش رمضون پیش خودش زیر بار نمی رفت و باورش

شده بود که زنش جنی شده بوده و چون لیاقت نداشته یا شایدم حرومزاده بوده، قبل از رسیدن به حرم مرده،

تا صحن مقدس هم ناپاک و آلوده نشه...الکی که نبود مقدسات بود دیگه؛ از ناپاکی محافظت می شد...

اما حسرتی که همیشه تو زندگی داشت، نرسیدن به کربلا بود.

ده بیست سال بعد ِ مرگ زنش، وقتی تونسته بود دخترش رو با خون دل خوردن و هزار بدبختی بزرگ کنه و

یه آرامش خاطری از زندگیش داشته باشه، با یه کاروان به سمت کربلا راه افتاد.

ولی از شانس بدش وسط راه دزد به کاروان زد و دار و ندارشون رو برد و از نیمه راه مجبور شدن برگردن.

همیشه دل به شک بود که نکنه لیاقت نداشته آیا!

ولی خودش رو با این که تونسته بود واسه زیارت به مشهد بره قانع و آروم می کرد...

اون زمان دخترش سوگولی دخترای روستا بود...از پسرای حاج علی گرفته تا پسر کربلایی ممد، همه

چشمشون دنبال دختر مش رمضون بود.

اما مش رمضون خبر نداشت که دخترش با پسر کدخدای ده، سَر و سِرّی داشته.

وقتی با کاروان راهی کربلا شد، دختر تو روستا پیش مادربزرگ پیر و علیلش موند تا به جای باباش عصای

دست پیرزن باشه؛ اما هیچ روزی تا سر شب که ضعیفه خوابش می برد، دخترک آرام و قرار نداشت.

مدتی بود که دخترک به عشق پسر کدخدا زندگی می کرد.

اون شب ها پسر کدخدا مهمون دختر بود و تو آغوش گرمش پذیرایی می شد...

حتی به مخیّله مش رمضون هم خطور نمی کرد که نوه ش حاصل عشق بازیِ دخترش با پسر عیاش کدخدا

باشه...یا حتی اینکه زنش به خاطر دوری از عشقش تو راه مشهد ضعف کرده و مرده!

پی نوشت:

- بعضی وقتا آدم به داشتن یه چیزایی و قرار گرفتن تو یه موقعیت هایی افتخار می کنه که بماند که جای

افتخار نداره، هیچ ارزشی هم نداره...

با گذشت زمان که انسان وسعت فکر پیدا می کنه، در موردش احساس شرمندگی هم خواهد کرد گاهی!

- وقتی شماها بر سر نیمه ی پُر و خالی ِ لیوان بحث می کنید؛ من آنرا سر می کشم.

- اگه کسی از مشکلاتش حرف نمی زنه دلیلی بر اون نیست که مشکلی نداره؛ ولی کسی که دائما از

مشکلاتش گلایه می کنه دلیلی موجه بر اینه که اون واقعا ناتوانه.

- پسری به اسم حسین به دنیا می آید، بزرگ می شود، به امامت می رسد، قیام می کند، در جنگ کشته

و شهید می شود، سوگولی ِ پیروانِ مذهبش می شود؛ سالِ بعد دوباره هنوز به دنیا نیامده، بزرگ و امام

می شود و باز قیام می کند و این داستان هرسال، عمری ست که در ذهن برخی آدم ها تکرار می شود.

این است تناسخ! در ذهن هایی مسخ شده...

- برای برخی تنها یک دلیل است که به سر و وضع ظاهری خود رسیدگی نمی کنند اما

برخی هیچ دلیلی ندارند که به آن رسیدگی کنند...فرق است بین این دو.

- یک مرد  باید تصمیم‌های مهم زندگیشو با کمر خالی‌ بگیره و بامغز پر.

- با اینکه وقتت رو تلف می کنی ولی به من شک داشته باش! چون من فقط به چشمام اطمینان دارم.

آنهم در جامعه ای که علاوه بر دارا بودن حاکمان علاقه مند به عقب ماندگی، بر اساس کوته فکری ها

و نه لزوما تحجرات افرادش به پیش می رود...این دو چالش هایی بس عذاب آورند.

درست است که تحجر شرط کافی عقب ماندگی است، اما نمی توان گفت که جامعه ای که به مقابله با

تحجر برخاسته است لزوما دارای جریان روشنفکری است.

رفتار ناآگاهانه عوام جامعه در برابر تحجر دینی به نوعی تبدیل به صورتی از دین گریزی شده است که

نه تنها از روی فکر نیست بلکه در جهت همان برنامه های دین ستیزانه ای است که بر اثر کوته فکری

مجریانش در طی تاریخ با شکست مواجه شده است.

اینجا در تبادل افکار غیر مستقیم در مبارزه با تحجر و یا آنچه که کنار آمدن با شرایط جدید دنیا می ناممش،

حرف اول را بی فکری و ندانم کاری می زند و نتیجه اش تقلید کورکورانه است و بس!

اینها به هر صورت می خواهند با تحجر مقابله کنند و به سمت دنیای نوین دست دوستی دراز کنند،

اما یکی از آن مسائلی که کار را مشکل کرده، تفاوت زمین تا آسمانی این دو است و تمایل فراوان بر گذار ِ

سریع این دوره در میان توده ی عوام، که این نیز ناشی از سطح بینش و نگرش فوق العاده پایین دارد...

حال مسئله روشنفکری در یافتن راه مقابله نمود پیدا میکند وگرنه هر کسی تمایل به تقابل دارد، منتها

راهش را بلد نیست و به اولین راه حلی که می بیند چنگ میزند. مشخصا این اشتباه است که هرکس کاری

را انجام دهد که می بیند دیگران انجام آنرا در پیش گرفته اند؛ چرا که محرض است که واقعیت همیشه

آنگونه نیست که به نظر می رسد، بلکه آنگونه است که پس از تفکر و تعمق در بطنش حاصل می شود...

اینگونه رفتار کردن فقط خودنمائی محض است و خود روشنفکر پنداری مزمن.

برای همین است که برخی حالشان از دیدن این روشنفکر پنداران به هم میخورد؛ وگرنه هرکسی از برخورد با

یک روشنفکر احساس خوشایندی دارد اگر آمادگی فکری قبلی را در خود ایجاد کرده باشد.

اما این وسط احساس روشنفکر از دیدن انسان هایی که به ظاهر فکر خود را روشن نشان می دهند،

نمی تواند زیاد خوشایند باشد.

کتاب خیره، جلدنخست، فصل پایانی...

خیره ۱